NOWY JORK, 1941 r.
Uwalniam się w końcu od tych czterech cuchnących ścian, sześciu pięter schodów,
od dudniącej niemiłosiernie o trzeciej nad ranem kolejki.
Pożegnaj ode mnie stare śmieci, będę za nimi tęsknił.
- Akurat. - Znowu się rozmarzyłeś.
Nie, Lil. Po raz pierwszy od wielu lat patrzę trzeźwo na świat.
Wuj Dave powiedział,
że światło dzienne jest jak sen, jeśli się żyje z zamkniętymi oczami.
Aleja przejrzałem na oczy.
Widzę chór i wiem, że jest odziany w łachmany.
Należymy do niego wszyscy. Ty, ja,
- Maury i wuj Dave. - Wstaje nowy dzień, mały.
Na Fulton Street zaczną zaraz sprzedawać ryby.
A niech sobie sprzedają. Niech nawołują kupców do utraty tchu.
Tak jest, mały. Naucz ten podupadły chór śpiewać.
Do zobaczenia, Maury.
Do zobaczenia.
Jeszcze usłyszymy o tym małym. On do czegoś w życiu dojdzie.
Ryby! Świeże ryby!
Zakasujmy rękawy i zabierajmy się do roboty. Robi się późno.
To bez znaczenia, Lil.
Jest nadal wcześnie.
Brawo!
Autor!
Stolik już gotowy, panie Fink.
Kilku z pańskich znajomych już czeka.
A Garland Stanford?
Dzwonił, że trochę się spóźni. Proszę bardzo.
Tak się cieszę, że przyszedłeś, Barton.
Znasz Richarda St. Claire i Poppy Carnahan?
To dla mnie zaszczyt.
Pijemy na twoją cześć szampana.
- Widziałeś artykuł w "Heraldzie"? - Jeszcze nie.
Nie chcę cię peszyć, ale Caven wychwala cię pod niebiosa.
Richard i Poppy byli zachwyceni sztuką.
Płakałam ze wzruszenia. Co napisali w "Heraldzie"?
- Mam go przy sobie. - Daj spokój, Derek.
"Nagie, upadłe chóry - Tryumf prostego człowieka".
"Trudno powiedzieć, kto był gwiazdą wczorajszego spektaklu".
"Gra wszystkich aktorów zasługuje na podziw".
"Odkryciem wieczoru okazał się jednak autor tego dramatu o prostych
sprzedawcach ryb,
których trudy życia nie sąw stanie stłumić dążenia do czegoś wznioślejszego...
"Dramaturg dostrzega godność w ponurych zaułkach i poezję w nikczemnej mowie".
"Amerykański teatr otrzymał nowy, gromki głos,
a jego właścicielem jest Barton Fink".
Zawinąw to jutro ryby, więc papier się nie zmarnuje.
- Cynik. - Nie mogę słuchać krytyków
i nie mogę się oszukiwać.
Pisarz słucha swego wnętrza.
Instynktownie czuje, co jest dobre,
a co po prostu przeciętne.
Nie chcę udawać krytyka,
ale Bóg mi świadkiem, że mój instynkt
podpowiada mi, że sztuka jest po prostu wspaniała.
Czarujące wnętrze.
Pochlebca.
Przestań.
WIADOMOŚĆ dla pana Bartona Finka
Sądziłem, że do nas dołączysz.
Zostawiasz mnie na pastwę tych ludzi?
Bez paniki. Zaraz do was przyjdę.
Musimy najpierw omówić interesy.
Rozmawiałem z Los Angeles.
Capitol Pictures chce podpisać z tobą kontrakt.
Oferują tysiąc dolarów tygodniowo. Spróbuję podbić cenę do dwóch.
- Co miałbym robić? - A czym zarabiasz na życie?
Sam już nie wiem. Staram się zmienić los ludzi.
Nie chcę naciskać, bo cię szanuję.
Ale w Hollywood zarobisz tyle kasy,
że będziesz sobie mógł później pisać, co zechcesz.
Sam nie wiem.
Moje miejsce jest tutaj.
Czuję, że sukces jest blisko.
Moim zdaniem już go osiągnąłeś.
Nic nie rozumiesz. Nie chodzi mi o nadskakiwania krytyków,
czy o to, aby producenci się na mnie dorabiali.
Chodzi mi o prawdziwy sukces.
Sukces, ojakim marzyliśmy.
Stworzenie nowego, żywego teatru -
o prostych ludziach i dla prostych ludzi.
Jeśli wyjadę teraz do Hollywood,
będę robił kasę, chodził na przyjęcia, spotykał się z grubymi rybami
i odcinał się od źródła tego sukcesu -
od prostych ludzi.
- Znowu przynudzam. - Czytałeś recenzję Cavena?
- Nie, co pisze? - Masz, przeczytaj.
Jesteś gwiazdą Broadwayu.
Możesz na tym zarobić dużo szmalu.
Prości ludzie będą tu i po twoim powrocie.
Zresztą, kto wie, może iw Hollywood mają prostych ludzi?
Próbujesz racjonalizować.
To był żart.
Witam w hotelu Earle. Czym mogę służyć?
Zarezerwowałem pokój na nazwisko Barton Fink.
Już sprawdzam.
F-I-N-K?
Fink, Barton. To pewnie pan.
Tak.
W takim razie wszystko gra.
Wszystko gra. Proszę tylko...
- Przelotem czy na stałe? - Słucham?
Na kilka dni czy na dłużej?
Nie wiem jeszcze.
Na czas nieokreślony.
Czyli na dłużej. 25,50 za tydzień, płatne z góry.
Wymeldować należy się do 12.00, ale to nie dotyczy stałych gości.
Gdyby pan czegoś potrzebował, proszę dzwonić z pokoju. Mam na imię Chet.
Zapewniamy poczucie prywatności, świadcząc kompleksowe usługi hotelowe -
włącznie z czyszczeniem obuwia. Mam na imię Chet.
W porządku.
To pański bagaż?
Reszta nadejdzie później.
Witam w Los Angeles, panie Fink.
Na szóste, proszę.
Jedziemy na szóste.
WINDA
Szóste piętro.
Hotel EARLE "NA DZIEŃ LUB NA CAŁE ŻYCIE"
To on? To ;est Barton Huk?
Niech się z nim przywitam. Niech go wezmę w ramiona.
Niech go uściskam. Jak się masz?
Jak podróż? Jestem Jack Lipnick. Pewnie wiesz, że to ja prowadzę tę norę.
Lou zajął się wszystkim?
Co ci się stało w twarz? Co z jego twarzą, Lou?
To nic takiego. W pokoju był komar.
- Gdzie go umieściliśmy? - W hotelu Earle.
Przenieś go do Grand albo Wilshire. Albo nawet do mnie!
- Dzięki, ale chciałem coś mniej... - W stylu Hollywood.
Wal śmiało. To nic zdrożnego.
Mów, co ci leży na wątrobie. W Capitol Pictures pisarz to król.
Przekonasz się, kiedy weźmiesz do ręki odcinek wypłaty.
Jakie lubi filmy?
Pan Fink się jeszcze nie zadeklarował.
To jak, Bart?
Szczerze mówiąc, nie chodzę za często do kina.
W porządku. Nic nie szkodzi.
Myślałeś, że to będzie przeszkoda,
że szukamy ludzi, którzy się znają na kinie,
że będziesz się musiał uczyć technicznego żargonu.
Ale nas interesuje tylko jedno.
To, czy potrafisz opowiadać, czy scenariusz nas poruszy.
Sprawi, że będziemy tańczyć z radości. Nic poza tym.
Prowadzę wytwórnię, a nie znam się na stronie technicznej.
Dlaczego ją prowadzę? Bo kieruję się zdrowym rozsądkiem.
Jestem również bardziej wpływowy, bezwzględny i obcesowy
niż inni Żydzi w tym mieście.
Nie mówię, że mam większego fiuta, nie o to chodzi. Napijesz się kawy?
Z przyjemnością.
Miał kiedyś udziały w wytwórni. Wykupili go wlatach 20.
Wyparli z biznesu, jak twierdzą niektórzy.
Trzymamy go, bo ma rodzinę. Nie wspominaj przy nim dawnych czasów.
Zresztą mów, co chcesz. Posłuchaj.
Napiszesz scenariusz do filmu o zapasach z Wallace'em Beerym.
Znasz się podobno na poezji ulic,
a to wyklucza westerny, filmy o piratach, tematy biblijne...
Poezja nie musi być ckliwa.
Zgadzamy się pod tym względem. Ja też pochodzę z Nowego Jorku.
Tak naprawdę to z Mińska,
ale nie będziemy się wto zagłębiać.
Usłyszysz głosy, że film o zapasach z Beerym to film kategorii B.
Odpowiesz, że to bzdura.
Capitol nie kręci filmów kategorii B.
Połóżmy kres tym pogłoskom,
tu i teraz.
Dzięki, Lou. Siadaj.
- Rozmawiamy o filmie z Beerym. - Świetny film.
- Mamy już streszczenie wątku? - Nie.
- Dopiero co go kupiliśmy. - Do diabła z wątkiem.
Chcę poznać jego nadzieje, marzenia.
Musi koniecznie wpaść w złe towarzystwo.
Nie zapominając o wątku romantycznym. Albo opiece nad sierotą.
Co o tym sądzisz, Lou? Czy Wally nie jest za stary na romans?
A to dobre.
Mam przed sobą pisarza, a pytam o zdanie Lou.
To co, Bart? Sierota czy kobitka?
A może i jedno, i drugie?
Może lepiej napiszmy streszczenie.
Niech Bart się tym zajmie.
Znam się na pisarzach, poradzi sobie.
Niech będzie kobieta. Nie musimy podejmować wszystkich tematów.
Najważniejsze, aby scenariusz emanował wrażliwością Bartona Finka.
Wszyscy ją mamy,
ale ty, jako Barton Fink, masz jej najwięcej.
A teraz serio.
Lubię cię, chłopie. A to już coś.
Gdyby tylko wszyscy pisarze byli tacy jak ty.
Pod koniec tygodnia chcę zobaczyć wstępny szkic.
Słyszałem o twojej sztuce.
Znajomy z Nowego Jorku twierdzi, że robi duże wrażenie.
Trochę za dużo w niej artyzmu, ale pewnie wiesz, co robisz.
Dzięki za tyle serca. Tego właśnie kinu potrzeba.
Liczymy na ciebie.
Blok mieszkalny we wschodnim Manhattanie.
Słychać poranny ruch uliczny.
- Recepcja. - Chet?
- Przy telefonie. - Tu Barton Fink z pokoju nr 621.
W pokoju obok...
w pokoju numer 623, który przylega do mojego,
ktoś
bardzo hałasuje.
Zaraz się tym zajmę.
Dziękuję.
Halo.
Co takiego?
Kto?
Czy pan...
- Ktoś złożył na mnie skargę. - To nie ja.
To znaczy, zadzwoniłem na recepcję, ale nie ze skargą.
Bałem się,
choć to nie moja sprawa,
że przytrafiło się panu coś złego.
Próbowałem pracować
i nie mogłem się skupić.
Przepraszam, że nie dałem panu pracować. To przez te cholerne ściany.
Charlie Meadows. Jesteśmy sąsiadami.
Barton Huk.
Poczułbym się lepiej, gdybyś pozwolił mi
postawić ci drinka, sąsiedzie.
Naprawdę, nie trzeba.
Trzeba, trzeba. Ty starasz się pracować, a ja ci skutecznie wtym przeszkadzam.
To dobry trunek. Co ty na to?
Masz szklankę? Tylko tyle mogę zrobić.
No dobrze.
Po kropelce.
Zapominam się czasami.
Jest mi naprawdę wstyd za moje zachowanie.
Nic nie szkodzi. Próbowałem po prostu pracować.
A czym się zajmujesz, jeśli można wiedzieć?
- Jestem pisarzem. - Nie żartuj.
Ciężki kawałek chleba. Chylę czoła przed pisarzami.
- To pewnie interesująca robota. - Czasami. Nie jest łatwo...
Musi być pioruńsko ciężko.
- A czym pan się zajmuje, panie Meadows? - Mów mi Charlie.
Sprzedaję spokój umysłu.
Chodzę od drzwi do drzwi i sprzedaję polisy ubezpieczeniowe.
Myśl sobie, co chcesz, ale jestem w tym dobry.
- Wcale mnie to nie dziwi. - Po prostu wto wierzę.
Pożar, kradzieże i wypadki mogą się przytrafić każdemu.
Gdyby pisanie nie wypaliło, spróbuj.
Zaspokajam podstawowe ludzkie potrzeby.
Dzięki. Będę o tym pamiętał.
Dla kogo piszesz?
Dla gazet?
Nie. Obecnie piszę scenariusze filmowe.
Film?
Jezu!
Przepraszam, stary.
Wziąłem cię za młodego gryzipiórka z ambicjami.
A ty się już przebiłeś. Piszesz scenariusze do filmów! Pobiłeś konkurencję.
Aja cię tu traktuję protekcjonalnie.
Ależ mi wstyd.
Niepotrzebnie. Dopiero co zaczynam w filmie,
choć w Nowym Jorku jestem dość znany.
- Mam tam swoją renomę. - To ekscytujące chwile.
Nie jest ze mnie oczytany gość,
więc nic dziwnego, że cię nie rozpoznałem.
Jezu, czuję się jak dupek-
Daj spokój.
Jestem dramaturgiem. Moje sztuki wystawiająw Nowym Jorku.
Ostatnia przyniosła mi duży rozgłos, stąd zainteresowanie moją osobą.
Jakość ponad wszystko.
Jakie zagadnienia...
To znaczy, jaką tematykę...
O czym piszę?
Chciałem się popisać. Dokładnie.
Dobre pytanie.
Może cię to zdziwi, ale piszę o ludziach takich jak ty.
O klasie robotniczej, o prostych ludziach.
- Coś podobnego. - A jednak.
Ale dokładnie o to chodzi.
W Nowym Jorku jest coraz więcej ludzi,
którzy uważają, że nadarza się okazja,
aby z szarej egzystencji wykuć coś prawdziwego.
Stworzyć teatr dla mas, w oparciu o kilka prostych prawd,
a nie o wyświechtane frazesy na temat dramatu,
które nigdy wiele nie znaczyły.
- Pewnie niewiele ztego rozumiesz. - Mógłbym ci wiele opowiedzieć.
O to właśnie chodzi. Każdy z nas ma coś do opowiedzenia.
Nadzieje i marzenia prostego człowieka są równie szlachetne jak króla.
To jest samo życie. Teatr powinien być jego odbiciem.
Czemu tak trudno się nam ztym pogodzić?
Niech to nie będzie nowy teatr, tylko prawdziwy teatr.
Nasz teatr.
Mówisz o tym z taką pasją.
Nie chcę, abyś myślał, że się wywyższam.
Ale czemu nie miałoby tak być?
Kogo obchodzi hrabia Bastrop czy lady Higginbottom,
albo to, kto zabił Nigela Grincha-Gibbonsa?
- Ale nuda. - No właśnie.
Ty rozumiesz mnie znacznie lepiej niż literaci.
- Jesteś człowiekiem z krwi i kości. - Byłoby co opowiadać...
A mimo to wielu pisarzy robi wszystko, co wich mocy,
aby odizolować się od prostych ludzi.
Od tego, gdzie żyją, gdzie pracują,
gdzie walczą, kochająi rozmawiają...
Cierpi na tym jakość ich dzieł, popadająw pusty formalizm.
Znowu się zagalopowałem. Mówiąc prościej,
teatr staje się fałszywy jak trzydolarowy banknot.
Już to samo w sobie jest tragedią.
Fajny z ciebie gość.
Cieszę się, że wpadłeś. Przepraszam, jeśli... czasami mnie ponosi.
Jeśli mogę ci wjakiś sposób pomóc, wystarczy powiedzieć.
Bądź po prostu sobą.
Wiele przeżyłem. Mam o czym opowiadać.
I przepraszam za te hałasy.
Człowiek przeholuje w nocy i zapomina, że nie jest sam na świecie.
Budynek mieszkalny we wschodnim Manhattanie.
Słychać poranny ruch uliczny i nawoływania handlarzy ryb.
W odpowiedzi na pański list z dwunastego...
Zjem dziś na planie.
- Kto to? - Barton Fink, panie Geisler.
- Zamieniam się w słuch. - Jestem pisarzem. Ted Okum mnie tu...
- Grał pan kiedyś? - Nie, jestem...
- Szukamy Indian do westernu. - Jestem pisarzem.
Oni przychodząi odchodzą. Indian zawsze potrzeba.
Jestem pisarzem. Ted Okum wspomniał, że jest pan producentem filmu z Beerym.
Ted Okum nic nie wie. Jestem zawalony do końca roku.
Tym, co Okum nie wie, można by wypełnić amfiteatr.
Więc z kim powinienem rozmawiać?
Połącz mnie z Lou Breeze'em.
Dzwoni pan Geisler.
Jak dziś pachnie tyłek Lipnicka, Lou?
Mam tu u siebie pisarza o nazwisku Fink.
Wmawia mi, że jestem producentem filmu z Beerym. Macie mnie tu za stróża?
Kto ci coś takiego powiedział?
Lipnick może mnie pocałować w tyłek.
Nie, w porządku! Cholera. Niech będzie.
Chodźmy coś przekąsić, Fink.
Nie przejmuj się. To film kategorii B.
Nie zostanie nawet wyświetlony. Życie jest za krótkie.
Lipnick dał mi czas do końca tygodnia na zrobienie szkicu scenariusza.
Daj spokój.
Zapomniał o tym, zanim podniosłeś tyłek z sofy.
W porządku.
Nie wiem, od czego zacząć.
Mam pustkę w głowie.
Chciałbym wiedzieć, czego się ode mnie oczekuje.
Wallace Beery, zapasy, co jeszcze chcesz wiedzieć?
Jesteś zagubiony. Potrzebne ci wskazówki?
- Pogadaj z innym pisarzem. - Z kim?
Jezu. Rzuć kamieniem, a na pewno wjakiegoś trafisz.
Zrób coś dla mnie, Fink.
Wal mocno.
Bill Mayhew. Przepraszam za ten smród.
Barton Huk.
Mój Boże, W.P.?
- Słucham? - W.P. Mayhew? Ten pisarz?
Mów mi Bill.
Jesteś najlepszym
pisarzem naszych czasów.
Dziękuję, synu. Miło z twojej strony.
Boże, nie miałem pojęcia, że jesteś w Hollywood.
Wszyscy bezdomni pisarze
trafiają wcześniej czy później do tego gorzkiego żłobu.
To pewnie dlatego cały czas mnie suszy.
Naoliwimy gardła?
Jak dla mnie, jest trochę za wcześnie.
Jeśli się narzucam, to powiedz. Wiem, że jesteś bardzo zajęty.
Chcę cię prosić o przysługę.
Masz w swym dorobku scenariusz do filmu o zapasach?
Kapie panu z rąk.
Nie wynaleziono gatunku filmu,
do którego Bill Mayhew nie napisałby scenariusza.
Próbowałem swych sił w tematyce zapasów
iw wielu innych. Z niewielkim powodzeniem.
Jako nowy w tej branży szuka pan wsparcia u kolegi z doświadczeniem.
W tym momencie jestem zajęty piciem.
Zapraszam do siebie po południu.
Przedyskutujemy scenariusze filmów o zapasach i nie tylko.
Sukinsyny!
BLOK PISARZY 11-14
Skarbie? Gdzie jest moja ukochana?
Woda chce mnie pochłonąć!
PISARZ: FILM: Statek niewolniczy
Pan do kogo?
- Przepraszam... - Czemu?
Nazywam się Fink.
Miałem wpaść do Billa dziś po południu. Czy zastałem...
go w domu?
- Pan Mayhewjest niedysponowany. - Gdzie moja ukochana?
Nic mu nie jest?
Przejdzie mu.
Jestem Audrey Taylor, osobista sekretarka pana Mayhew.
Wiem, że to wygląda strasznie.
- Bardzo przepraszam. - Gdzie jesteś, do cholery?
Pije, kiedy nie może pisać.
Tak mi wstyd.
A pani? Czy pani nic nie grozi?
Nic mi nie będzie.
- Jest pan pisarzem? - Tak. Piszę scenariusz do filmu o...
Proszę mi mówić Barton.
Powiem Billowi, że wpadłeś.
Umówicie się na inny termin.
A może my się na kiedyś umówimy?
Nie chciałem, aby to brzmiało obcesowo, ale...
Nie znam tutaj nikogo.
- Spotkamy się we trójkę, panie Fink. - Proszę mi mówić Barton.
Barton.
Widzisz, Bartonie,
nie jestem jedynie sekretarką Billa.
Bill ija
się kochamy.
Gdzie moja ukochana?
Wiem, że wydaje się to
śmieszne.
- Pieprzone sukinsyny! - Przepraszam.
Proszę nas nie osądzać.
Pieprzone sukinsyny, woda podchodzi w górę!
Skarbie!
Mam nadzieję, że to zda egzamin - CHET!
Się masz, sąsiedzie.
Co słychać?
Jezu, mam nadzieję, że ci nie przeszkadzam.
Słyszałem, jak chodzisz po pokoju, to pomyślałem sobie, że wpadnę.
Wchodź, siadaj.
Nie zacząłem jeszcze pisać.
- Co ci się stało w ucho? - Zapalenie.
Chroniczna sprawa. Mija, a potem znowu wraca.
Zatykam je watą, żeby ropa nie wyciekała.
- To nie jest zaraźliwe. - Byłeś u lekarza?
A co mi lekarz pomoże? Nie wymienię sobie głowy na nową.
Jesteś skazany na tą, co masz.
Zaprosiłbym cię do siebie, ale mam straszny bałagan.
- Jesteś żonaty? - Nie.
Ja też nie dałem się jeszcze usidlić.
- Masz dziewczynę? - Nie.
To chyba przez pracę. Nic poza nią się dla mnie nie liczy.
Nie mam czasu na nic więcej,
więc to by było nie fair.
Kobiety wymagają uwagi-
Niby to poświęcająją nam,
ale odbierają to sobie potem z nawiązką.
Masz przynajmniej jakąś rodzinę?
- Starzy mieszkająz wujem na Brooklynie. - Moi już odeszli.
Zostało nas teraz tylko trzech. Jak to się mówi?
- Sam ze sobą. - Jasne.
Nie jest lekko.
W pewnym sensie wszyscy jesteśmy samotni.
Mimo że jestem często w kręgu rodziny i przyjaciół...
Samotność nie jest ci więc obca.
Ja nie mam co narzekać, zwłaszcza, jeśli chodzi o kobietki.
W mojej pracy okazji nie brakuje. Zawsze ktoś się nawinie pod rękę.
Znam historie, od których włosy się jeżą na głowie, ale chyba je już słyszałeś.
To zdjęcie zrobiła miw Kansas City klientka.
Ci ludzie wiele dla mnie znaczą. Doceniają to, co dla nich robię.
Jej mąż wyjechał w interesach. Mieli polisę na życie i od pożaru.
Zalegali z ratą za trzeci kwartał...
Zazdroszczę ci codziennej rutyny. Wiesz, co masz robić.
Znasz swoje obowiązki.
Moim zadaniem jest poznawanie najskrytszych ludzkich myśli
i wydobycie czegoś na światło dzienne.
Czegoś prawdziwego.
Mówię ci, zmagania ludzkiego umysłu
to niezbadany obszar.
Jego zgłębianie bywa bolesne.
To ból, jakiego niewielu z nas doświadcza.
- Zanudzam cię pewnie na śmierć. - Nie, to dość interesujące.
Brzmi patetycznie w ustach kogoś, kto pisze scenariusz dla pana Beery'ego.
Nie możesz narzekać. To świetny aktor.
Choć nie umywa się do Jacka Oakiego.
To jest dopiero komediant.
Śmieszny gość.
Ale Beery w roli zapaśnika może się okazać przebojem.
Ćwiczyłem zapasy w szkole. Znasz podstawowe chwyty?
Nie, nie oglądam zapasów. Nie interesuje mnie to zbytnio.
Powinieneś wiedzieć, na czym to polega.
Pokażę ci podstawowe chwyty w 30 sekund.
Nie jesteśmy dobrani wagowo, ale chodzi tylko o mały pokaz.
- Nie zawracaj sobie głowy. - To nic wielkiego.
Uklęknij po mojej lewej stronie,
złap mnie prawą ręką tutaj, a lewą tutaj.
No, dawaj. Potrafisz.
Złap mnie tutaj.
W porządku.
Na mój znak spróbujesz mnie przypiąć do maty, a ja ciebie.
- Na tym to polega, kapujesz? - Dobra.
Gotowy?
Przewrotka, dwa, trzy.
I znowu obudziłem sąsiadów z dołu.
- Nie zrobiłem ci chyba krzywdy? - Nie.
I to by było na tyle. Zwykle jest trochę więcej szamotaniny.
To twój pierwszy raz, inna kategoria wagowa.
Chyba zrobiłem ci krzywdę.
Przepraszam. Jestem strasznie niedelikatny.
Przepraszam. Nic: ci nie jest?
Nie, nie martw się.
To mi naprawdę pomogło.
Ale muszę wracać do pisania.
To nie było fair z mojej strony.
Jestem silny jak tu r.
Ale nie przejmuj się.
W potyczkach intelektualnych ja nie miałbym z tobą szans.
Daj znać, gdybyś czegoś potrzebował.
W.P. NABUCHODONOZOR
Bartonowi - Niech lektura tej książki umili ci
pobyt w świecie filistrów. Bill.
Kiedy zamykam oczy, niemal czuję zapach dębu.
To tłuszcz z kurczaka.
Mój zmysł węchu jest jak kobieta - kłamliwy i przewrotny.
Nie czułem takiego spokoju ducha
od czasów twórczej płodności.
Czy i tobie
pisanie przynosi ukojenie?
Właściwie to nie.
Ja piszę, kiedy odczuwam wielki wewnętrzny ból.
Może rodzi się on ze świadomości,
że należy zrobić coś dla bliźnich,
ukoić wjakiś sposób ich cierpienia.
Może to tylko moje odczucie.
Nie sądzę, aby stworzenie dobrego dzieła było bez tego możliwe.
Ja po prostu lubię fantazjować.
To rodzaj ucieczki.
Kiedy nie mogę pisać i uciec od rzeczywistości,
mam ochotę urwać sobie głowę i biegać po ulicy
z własnymi jajami w koszu na owoce.
- Czasem to pomaga. - To w niczym nie pomoże.
To prawda. Mnie to nigdy nie pomaga w pisaniu.
Więc ty piszesz?
Słyszałeś kiedyś przypowieść o niańce Salomona?
Powinieneś to przeczytać. To jedna z najlepszych powieści Billa.
Uważasz, że powinienem się zamknąć i napawać pochwałami?
Może nie powinienem się wtrącać,
ale taki talent, taki wielki dar zobowiązuje.
Musisz robić wszystko, co w twojej mocy, aby wrócić do pisania.
- Czyli co takiego? - Nie wiem.
Ale pijąc, odcinasz się od tego daru, od Audrey,
od swojej sztuki.
Mylisz się. Buduję tamę.
Łyk za łykiem, cegła po cegle.
Tamę, która utrzyma w ryzach bagno, które chce mnie wciągnąć.
Zrób to samo,
zanim wciągnie i ciebie.
Audrey jest niecierpliwa, ale zniesie wszystko.
[Nie wszystko. Nie przeciąga] struny.
Masz szczęście, że znosi twoje humory.
Czyżby? Może w oczach uczniaka.
Znawcy spraw sercowych dostrzegą, że ja obdarzam
mą ukochaną miłością, a ona odpłaca mi współczuciem.
- Najtańszą ze wszystkich monet. - Przestań.
Moja ukochana jest dziwką, to nie ulega wątpliwości.
Zrób wyłom w mojej tamie. Droga wolna.
Sukinsyn.
Ale z niego sukinsyn!
Nie zrozum mnie źle, to świetny pisarz.
Nic ci się nie stało?
- Nie możesz... - Zostaw mnie.
Nie możesz mu na to pozwalać.
Żal mi go.
Co ty mówisz? To zwykły sukinsyn.
Nie.
Czasami po prostu...
Czasami myśli o Estelle.
Jego żona mieszka nadal w Fayettesville.
Jest
niespełna rozumu.
Naprawdę?
Dojdę do Pacyfiku, a potem będę improwizował.
Przeprosi mnie, kiedy wytrzeźwieje, zawsze tak robi.
To wcale nie tłumaczy jego zachowania.
Uczucie empatii rodzi się ze zrozumienia drugiego człowieka.
A czego ja niby nie rozumiem?
Blok mieszkalny w dolnym Manhattanie. Słychać nawoływania handlarzy ryb.
Z ulicy nie dobiegająjeszcze inne odgłosy; może później.
Masywny mężczyzna w trykotach
Mam nadzieję, że to twoje buty.
Bo to oznacza, że ty dostałeś moje.
Zgadza się, podmienili nam buty.
Wejdź.
Miałem okropny dzień.
Miewasz takie dni?
Ostatnio tylko takie.
Co za dzień.
Nie zdołałbym sprzedać wody z lodem na Saharze.
Nie chcesz się ubezpieczać, w porządku, twoja strata.
Ale nie trzeba być od razu niegrzecznym.
Muszę pogadać z kimś normalnym, takim jak ty,
żeby się trochę...
Do usług.
Ja też potrzebuję wsparcia.
Trochę wsparcia.
Dobrze, że je butelkują.
Ludzie potrafią być naprawdę okrutni.
Zwłaszcza gospodynie domowe.
W porządku, mam problem z tuszą.
To krzyż, który muszę dźwigać.
- To mechanizm obronny. - Przed ubezpieczeniami?
Powinni mi być wdzięczni, że oferuję im
spokój ducha.
Zerwałem się dziś wcześniej.
Posłuchałem twojej rady i poszedłem do lekarza.
Powiedział, że to zapalenie ucha i zażądał 10 dolców.
Ja na to, że od początku tak mówiłem i że to on powinien mi zapłacić.
Skończyło się na awanturze.
Nie powinienem narzekać.
[Inni mają gorze]-
Jak tam wena twórcza?
[Trochę lepie]-
Ale nie jestem w stanie zacząć.
Brakuje mi oryginalnego pomysłu,
na którym mógłbym się oprzeć.
Może jedynym pomysłem, jaki miałem, była moja sztuka.
Napisałem ją i teraz już koniec.
Czuję się jak oszust,
siedząc tu i gapiąc się w czyste kartki papieru.
Zakochana para obok nie doprowadza cię do szaleństwa?
Skąd o tym wiesz?
Zachowują się tak głośno, że niemal widzę, jak to robią.
Dużo bym dał, żeby też sobie użyć.
Słyszę wszystko, co się dzieje w tej norze.
- Dźwięk niesie się rurami. - Tak, ale...
Poradzisz sobie. Masz głowę na karku.
Jak to się mówi? Tam, gdzie głowa, tam i nadzieja.
- Tam, gdzie życie, tam i nadzieja. - Od razu widać, że jesteś pisarzem.
Ty też nie trać nadziei.
Założę się, że jutro nadrobisz zaległości.
Dzięki, przyjacielu, ale będę to musiał na jakiś czas rzucić.
- Wyjeżdżasz? - Za parę dni.
W twoje rodzinne strony, do Nowego Jorku.
Firma ma jakieś poważne kłopoty.
Przykro mi to słyszeć. Będzie mi cię brakowało.
Głowa do góry, stary.
To jest mój dom. Wcześniej czy później tu wrócę.
I coś ci powiem.
Do mojego powrotu skończysz pisanie scenariusza.
Nowy Jork bywa okrutny dla przyjezdnych.
Gdybyś zatęsknił za domowym obiadem, zajrzyj do Sama i Lillian Finków.
Mieszkają na Fulton Street z wujkiem Maurym.
Chryste.
U ciebie też tapeta odłazi.
To pewnie przez ten upał.
Co za nora.
Komuś takiemu jak ty musi się to wydawać żałosne.
Przyznasz, że to żałosne?
Jak dla faceta z Nowego Jorku?
Co masz na myśli?
Ten upał. To żałosne.
Sami sobie zgotowaliśmy ten los.
Na to wychodzi.
Nie wyjeżdżaj bez pożegnania.
Jasne.
Do zobaczenia.
- Już po tobie, już nie żyjesz. - Rozszyfrowałeś mnie.
Dobra, zmiataj stąd, skurczybyku.
Dobrze, że jesteś, Fink.
Wchodź.
Masz coś dla mnie? Co ci się stało w twarz?
- Komary mnie pogryzły. - W Los Angeles nie ma komarów.
Komary lubią bagna, a tu masz pustynię. Z czym przychodzisz?
- Cóż... - Jak scenariusz do filmu z Beerym?
Nie bardzo wiem, od czego zacząć.
Jezu Chryste, nie zacząłeś pisać? To znaczy, że nie masz nic?
- Niewiele. - To nie ma być "Hamlet".
Ani "Gone With The Wind".
To podrzędny film o facetach w trykotach. Jak każdy inny.
- Nie rozumiem tego gatunku. - A co tu rozumieć?
- Miałeś pogadać z innym pisarzem. - Rozmawiałem z Billem Mayhew.
On ci nie pomoże! Ten gość to pijaczyna.
- To świetny pisarz. - Pijaczyna!
Nic pan nie rozumie. Cierpi, bo nie może pisać.
Na liście płac potrafi się podpisać.
- Przecież nikomu nie zależy na tym filmie. - Kto ci tak powiedział?
Nie wiem, co nagadałeś Lipnickowi, ale sukinsyn cię polubił.
Rozumiesz, Fink? Polubił cię. Zaczął się interesować filmem.
Nie wolno się starać przypodobać Lipnickowi.
Nie rozumiem.
Ogłuchłeś? Zainteresował się filmem. Coś ty mu takiego powiedział?
- Nic. - Interesuje się filmem.
Uczyni z twego życia piekło.
A ponieważ ja odpowiadam za tę klapę, to i mnie się dostanie.
Ten tłusty sukinsyn zadzwonił wczoraj, aby się dowiedzieć, jak ci idzie.
Powiedziałem, że robisz postępy i że jesteśmy podekscytowani.
Że scenariusz jest świetny.
Rozumiesz? Odpowiadam za to głową.
Chce jutro usłyszeć wątek.
- Do jutra nic nie napiszę. - Jack nie potrafi czytać.
Musisz mu to opowiedzieć. Na Boga, wymyśl coś.
Co ja mu powiem?
Z salą projekcyjną-
Jerry! Tu Ben Geisler. Znajdziesz mi wolną salę projekcyjną?
Świetnie! Mam tu u siebie pisarza nazwiskiem Fink.
Pokażesz mu film o zapasach.
Wszystko jedno który.
Chwila. Victor Sjoderberg kręci właśnie film o zapasach.
- Pokaż mu dzisiejszy materiał. - Dobrze...
To ci powinno poddać jakieś pomysły.
Lipnick czeka na ciebie u siebie jutro o 8.15 rano.
POMYSŁY-
Ogólniki.
Nie zawiedź mnie, Fink.
Diabeł na ma...
Diabeł na macie. Scena 12A, ujęcie 1.
Akcja!
Zniszczę 9°!
Cięcie!
Diabeł na macie. Scena 12A, ujęcie 2.
Akcja!
Zniszczę go.
Cięcie!
- Kręcimy! - Diabeł na macie, ujęcie 4.
Akcja!
Zniszczę 9°!
Cięcie!
Diabeł na macie, ujęcie 5.
Zniszczę 9°!
- 12A, ujęcie 6. - Zniszczę go!
- 12A, ujęcie 7. - Zniszczę go!
- Scena 12B, ujęcie 1. - Zniszczę go.
12C, ujęcie 1.
Ujęcie 2.
Raz, dwa...
Ujęcie 7.
Sierota czy kobieta?
- Recepcja. - Tu Barton Fink z pokoju 621.
Połącz mnie z numerem 64304
- w Hollywood. - Już łączę.
Odbierz. Proszę, odbierz.
- Halo? - Potrzebuję pomocy. Wiem, że jest późno.
Nie dzwoniłbym, gdybym miał inne wyjście. Przepraszam.
Jak się masz? Wszystko w porządku?
- Kto mówi? - Przepraszam. Tu Barton Fink.
Wybrałeś zły moment.
Przepraszam, ale potrzebuję...
Nie powinienem cię o to prosić, ale potrzebuję pomocy...
Mam jutro ostateczny termin.
Dobrze, postaram się wymknąć.
- Będę ci bardzo... - Niczego nie obiecuję.
- Bill jest zazdrosny. - Potrzebuję twojej pomocy, Audrey.
Postaram się wymknąć, jak się uspokoi i zaśnie.
Obawiam się, że Bill...
Bill uważa cię za bufona.
Staje się nieobliczalny.
- Postaram się przyjść. - Kto to?
Dziękuję, że przyszłaś.
- Dziękuję. - Cześć.
Przepraszam za moje...
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Wszystko będzie dobrze.
Tak, dziękuję-
Bardzo ci dziękuję.
Jak się czuje Bill?
Spił się na umór. Jakiś czas pośpi.
Więc co tak dokładnie masz zrobić?
Mam przedstawić zarys filmu, tak to się chyba nazywa.
Całą fabułę.
Od A do Z. Trzy akty. Całą cholerną...
W porządku. Nie musisz opisywać poszczególnych scen.
Nie, ale całą cholerną...
Czy czytałaś scenariusze Billa do filmów o zapasach?
Niestety tak.
Jakie one są? O czym mówią?
Zwykle są to proste historyjki z morałem.
Dobry i zły zapaśnik. Dochodzi między nimi do starcia.
Dobry zapaśnik ma ukochaną
albo opiekuje się małym dzieckiem.
Bill przedstawia dobrych zapaśników jako prostych ludzi albo byłych skazańców.
Czasami zamiast dziecka
zapaśnik bierze pod swe skrzydła niedorozwiniętego młodzieńca.
Wytwórnia tego nie cierpi.
Niektóre scenariusze były bardzo porywające.
To tylko schemat. Nie musisz wto wkładać całego serca.
Wymyślimy imiona, miejsce akcji. Pomogę ci. Pójdzie jak z płatka.
Billowi też pomagałam.
Co tak dokładnie robiłaś?
Właśnie to.
Pisałaś za niego scenariusze?
Główne pomysły pochodziły często od niego.
Pisałaś za niego scenariusze?
Jezu, pisałaś za niego... A wcześniej?
- To znaczy kiedy? - Przed jego przyjazdem do Hollywood.
Można powiedzieć, że Bill był zawsze ich autorem.
Jak to "można powiedzieć"?
Jak długo jesteś jego sekretarką?
Skoncentrujmy się na twoim zadaniu.
Ile z jego książek napisałaś?
- Chcę to wiedzieć! - Daj spokój.
Ostatnie dwie.
Mój wkład był jedynie redakcyjnej natury,
- po tym, jak zaczął pić. - Z pewnością.
Dni twórczej płodności.
Ale z niego oszust.
W. P. Mayhew. William Mayhew-Oszust.
Cała ta gadka o ucieczce. Nie ulega wątpliwości, że uciekł!
Cóż, czas nagli.
Wszystko się ułoży.
Nie osądzaj go.
Nie zniżaj się do jego poziomu.
Pomagam Billowi, starając się go zrozumieć,
doceniając go.
Każdy potrzebuje zrozumienia.
Dzisiaj nawet ty.
Tylko tego ci potrzeba.
- Wszystko w porządku? - Tak, dziękuję.
- Na pewno? - Nie.
Wszystko w porządku?
Nie. Mogę wejść?
Chodźmy lepiej do ciebie.
Mam poważne kłopoty. Musisz mi pomóc.
Weź się w garść. Poradzimy sobie ze wszystkim.
Wpadłem w tarapaty. Stało się coś strasznego.
Muszę powiadomić policję. Zostaniesz ze mną do ich przyjazdu?
Nic się nie martw. Poradzimy sobie ztym.
Zanim wejdziemy... ja tego nie zrobiłem.
Nie wiem, jak to się stało, ale to nie ja.
Chcę, abyś to wiedział.
W porządku.
Jezu, co tu się stało? Co my teraz zrobimy?
- Muszę wezwać policję. - Spokojnie.
Ja tego nie zrobiłem. To nie ja.
Uspokój się! Przestań.
Weź głęboki oddech. Powiedz, co się stało.
Zasnąłem, nie wiem.
- Czy policja nie...? - Nie łudź się.
Za coś takiego grozi stryczek.
Aleja tego nie zrobiłem. Nie wierzysz mi?
Ja tak, bo cię znam. Ale policja nie ma powodów ci wierzyć.
Czy między wami...
Czy doszło między wami do zbliżenia?
Boże, to można ustalić.
Uwierzą mi.
Muszą się nade mną ulitować.
Pracujesz w branży filmowej.
Będziesz zrujnowany, nawet jeśli cię oczyszczą z zarzutów.
Poczekaj w łazience.
O Boże. O mój Boże.
Zemdlałeś.
- Gdzie Audrey? - Nie żyje.
Jeśli tak miała na imię.
Zachowuj się tak, jak gdyby nic się nie stało. Wymaż to z pamięci.
Wiem, że to nie będzie łatwe, ale musisz się zachowywać normalnie.
Uporanie się ztym zajmie trochę czasu.
Tak się cieszę, że cię widzę.
Siadaj i mów. Zrelaksuj się, a potem opowiadaj.
Drinka?
Poproszę o whisky.
Wy pisarze idziecie na całość.
Takie mnie przynajmniej dochodzą słuchy.
Ben Geisler wspomniał, że świetnie ci idzie.
Szykuje się nam przebój. Muszę przyznać, że na to właśnie liczę.
Zainteresowało mnie to. Nie będę się wtrącał. To nie będzie potrzebne
w przypadku pisarza takiej klasy, co ty.
Przedstaw mi główne pomysły. Ogólny zarys fabuły.
Siedzę na widowni, gasną światła.
Na ekranie pojawia się czołówka Capitolu.
Dawaj.
No dobrze.
Na ekranie pojawia się powoli
blok mieszkalny w dolnej części Manhattanu.
Świetnie. Zapaśnik jest biedny. Będzie się musiał przebić.
A potem...
CZY mogę być z panem szczery?
Czy możesz?
Lepiej, żebyś był-
Gdybym ja nie był szczery...
Nie zawsze można być szczerym, kiedy się ma do czynienia z rekinami.
Gdybym był szczery, to o takim basenie mógłbym sobie tylko pomarzyć.
Ale ty nie masz powodu kręcić.
Bądź ze mną szczery.
Szczerze mówiąc,
nie lubię omawiać scenariusza, nad którym właśnie pracuję.
Mam to wszystko poukładane w głowie, ale czasami,
jeśli się to ubierze zawczasu w słowa,
w niewłaściwe słowa,
cała koncepcja ulega zmianie i trudno do niej powrócić.
Więc wolałbym nie omawiać scenariusza.
Nieważne, jak długo ja siedzę w tej branży.
Pan Lipnick zajmuje się filmem, odkąd go wynaleziono.
Właściwie to on go wymyślił.
Jeśli interesuje się postępami jednego ze swoich pracowników,
ten powinien mu o nich powiedzieć,
jeśli zależy mu na robocie.
Pańskie pomysły sąw chwili obecnej własnością Capitol Pictures.
Na pana miejscu
Zacząłbym mówić i to szybko.
TY nędzny parchu,
głupi sukinsynu.
Mówisz temu artyście, co ma robić?
Ten facet zarabia na życie tworząc. Podziękuj mu za to albo wylatujesz.
- To nie jest konieczne. - Na kolana.
Na kolana i całuj jego stopy.
- Proszę tego nie robić. - Całuj mu stopy!
Wynoś się. zrozumiałeś?
Wynoś się. Zwalniam cię.
Zajdź ml 2 oczu.
- Przepraszam. - Pan Breeze był bardzo pomocny.
Nie musisz go bronić. W interesach różnie bywa.
Proszę go nie zwalniać.
Nie zaprzątaj sobie tym głowy. W takim razie ja cię przeproszę.
Szanuję twój artyzm i metody.
Nie możesz zdradzić wątku,
a mimo to powinniśmy ci całować stopy za twoje wysiłki.
W moim ojczystym kraju
uczy się dzieci,
że nie ma nic złego w ukorzeniu się przed kimś, kogo się szanuje.
W imieniu Capitol Pictures, tak zarządu,
jak i wszystkich udziałowców,
czynię to, aby cię przeprosić i zapewnić o naszym uznaniu.
Mogę Wejść?
Wyjeżdżasz?
Muszę, ale tylko na trochę.
Jezu.
Uwierz mi, wszystko jest w porządku.
Wiem, że nie jest ci łatwo, ale wszystkim się zająłem.
Nie mam tu nikogo poza tobą.
Jesteś jedynym człowiekiem w Los Angeles,
z którym mogę pogadać.
Czuję, jakbym tracił głowę, jakbym wariował.
Nie wiem już, co robić.
Nie zrobiłem tego, uwierz mi. Jestem tego pewien...
Weź się w garść, chłopie.
Musisz przetrzymać do mojego powrotu.
Nie wychodź z pokoju, zamykaj drzwi na klucz.
Nie traćmy tylko głowy, a coś wymyślimy.
- Dobrze, ajeśli... - Nie kłóć się ze mną.
Chciałeś, abym ci wierzył i wierzę. Nie kłóć się ze mną.
Mogę cię prosić o przysługę?
Przechowaj to do mojego powrotu.
To osobiste rzeczy. Nie chcę ich ze sobą włóczyć.
Powierzam je w dobre ręce. Zabawne.
Wszystko, co bliskie sercu człowieka,
wszystkie skarby jego życia,
można zmieścić wjednym małym pudełku.
To dość...
To naprawdę żałosne.
Ja nie mam nawet tyle.
Może przyniesie ci to szczęście. Pozwoli dokończyć pisanie scenariusza.
Oprzyj postać zapaśnika na mnie, pójdzie ci jak z płatka.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
- Do szybkiego zobaczenia, przyjacielu. - Wrócisz?
Niech cię o to głowa nie boli, wrócę.
Pismo Święte
KSIĘGA DANIELA, 2
sen króla
Król Nabuchodonozor odpowiedział Chaldejczykom:
"Wiedzcie o moim postanowieniu:
jeśli nie wyjawicie mi snu ijego znaczenia,
zostaniecie rozerwani na kawałki, a wasze domy obrócone w gruzy...
KSIĘGA RODZAJU ROZDZIAŁ 1
Budynek mieszkalny we wschodnim Manhattanie.
Słychać poranny ruch uliczny i nawoływania handlarzy ryb.
Czytałeś Biblię, Pete?
Pismo Święte?
Chyba tak.
W każdym razie słyszałem o nim.
- Detektyw Mastrionotti. - Detektyw Deutsch.
Z Policji Los Angeles.
- Chcemy panu zadać kilka pytań. - Czysta formalność. Proszę siadać.
Czym się pan zajmuje?
Jestem pisarzem.
- Co pan pisze? - Scenariusze filmowe.
- Nie pogadasz. - Mamy bić pokłony?
- Czy to wystarczy? - Nie chciałem...
- A co pan chciał? - Szanuję klasę robotniczą.
No, to mi ulżyło. Mieszka pan w pokoju 621?
- Od jak dawna? - Od tygodnia. Od 8-9 dni.
- Mam sobie wybrać? - Zna pan tego typa?
Tak, mieszka w pokoju obok.
Zgadza się.
- Mieszka w pokoju obok. - Rozmawiał pan z nim?
Raz czy dwa. Nazywa się Charlie Meadows.
Tak, aja Buck Rogers.
- Jego prawdziwe nazwisko to Karl Mundt. - Znany również jako Szaleniec Mundt.
Ma nierówno pod sufitem.
- Co on...? - Nierówno.
Rozwala ludzi spluwą, a potem odcina im głowy.
- To go rajcuje. - W Kansas City zabił dwie kobiety.
Podobny przypadek w Los Feliz.
- Specjalista od chorób uszu, nosa i gardła. - Których szukamy.
- Z wyjątkiem gardła. - Ulecz się sam.
Bez głowy będzie trudno.
Wydział z Hollywood znalazł wczoraj kolejną ofiarę.
Niedaleko stąd. Bardziej pociągającą od doktorka.
Kobieta, około trzydziestki. Ładne cycki, ale bez głowy.
- Widział pan Mundta z taką? - Wtedy jeszcze z głową.
Nie widziałem, aby się z kimś spotykał.
O czym pan z nim rozmawiał?
O niczym szczególnym. Mówił, że pracuje w ubezpieczeniach.
A on ;est Bushem Rogersem.
Szan ujące się towarzystwo nie zatrudniłoby takiego typa.
- Tak powiedział. - Co jeszcze?
Staram się sobie przypomnieć.
O niczym szczególnym. Mówił...
Mówił, że lubi filmy z Jackiem Oakiem.
Zwykle mówimy,
że wszystkie szczegóły mogą się okazać pomocne.
Ale będę z panem szczery, to nie było pomocne.
Widzi pan, że niczego nie notujemy?
Fink to...
żydowskie nazwisko?
Drzwi tej nory stoją otworem dla wszystkich.
Mundt zniknął. Nie sądzę, aby tu wrócił.
Ale gdyby się pojawił, proszę dać znać.
Albo gdyby przypomniał pan sobie coś, co ma sens.
Zbliżenie.
Młoda dzierlatka otwiera drzwi
do mieszania krzepkiego mężczyzny.
Gdybyś był facetem,
prawdziwym mężczyzną,
dałbyś mi w twarz.
Jesteś moja.
Na zawsze.
Ta cała sytuacja mnie mierzi.
Tak jest, kolego.
Zbliżenie. Dom Maury'eg0.
Namalowane kobiety. W powietrzu unosi się zapach siły.
Niebieska ostryga.
Jednym susem mężczyzna...
To dobra kobieta.
Nie obchodzi mnie,
co mówią ludzie, życie musi...
Powiedz mu, że potrącimy mu te wydatki z pensji.
Nie dbam oto. P0 tylu latach czuję się samotny.
Łączę pańską rozmowę.
Centrala? Nie...
Boże.
- Halo? - Garland, to ja.
Barton?
Która godzina? Wszystko w porządku?
Tak. Muszę ztobą pogadać.
Dzwonię z Zachodniego Wybrzeża.
O co chodzi? Wszystko w porządku?
Tak, ale muszę ztobą pogadać. Chodzi o scenariusz, nad którym pracuję.
Wydaje mi się,
że to coś naprawdę...
To świetny materiał.
- Co przez to rozumiesz? - Nie jest to może arcydzieło,
ale ma dużą wagę.
To może być najważniejsze z moich dzieł.
Czy wszystko w porządku?
Wyczuwam w twoim głosie nutę...
- Nutę czego? - Wyczuwam nutę...
Dzięki za słowa zachęty, kolego.
Kretyn.
KONIEC
KRZEPA Scenariusz autorstwa Bartona Finka
Przepraszam, kolego. Odbijany.
To mój taniec, marynarzu.
Jutro wypływam w morze.
Jestem pisarzem,
świętującym ukończenie znakomitego dzieła.
- Potrafisz to zrozumieć? - Spadaj, czubku.
Pozwól marynarzowi zatańczyć.
- Inni też chcą tańczyć. - Odsuń się, okularniku.
Zjeżdżaj, zezulo.
- Spadaj. - Idź się przejść.
Jestem pisarzem, potwory. Tworzę.
Zarabiam na życie tworząc!
Jestem twórcą!
- To szajbus. - To jest mój mundur.
W ten sposób służę prostym ludziom. To tu...
Na nich, chłopaki.
Gdzie mój synek?
Wyjechał dziś rano.
Podobno złapał jakąś robotę.
Zauważyłem coś wjego oczach. Coś nowego.
Matka: Co z niego wyrośnie?
Ojciec: Usłyszymy jeszcze o tym szalonym zapaśniku.
On do czegoś w życiu dojdzie.
Ekran ciemnieje.
Koniec.
- Podobno miałeś być pisarzem. - Mnie się to podobało, Duke.
Trzymajcie swoje łapy z dala od tego.
Piszą o tobie w gazetach.
Znaleziono pisarza z odciętą głową
Kolejny z twoich przyjaciół. Wszędzie cię pełno.
- Znałeś tę kobietę. - Szóste piętro to dla ciebie za wysoko?
Przyprawia cię o krwotoki z nosa?
Zastanawiam się tylko, co robisz z głowami.
Charlie wrócił.
Bystry jesteś. Wiedzieliśmy, że to sprawka Mundta. To był jego pomysł?
Oddasz głowy, to może potraktują cię łagodniej.
- Przysmażą cię tylko raz. - Możecie wpaść później?
Głowa mi pęka.
Zapomnij o głowach. Gdzie jest Mundt?
- Pokazał ci, jak to robić? - Uprawialiście razem seks?
Seks?
Charlie to facet. uprawialiśmy zapasy.
Jesteś stuknięty, Fink.
Charlie wrócił.
Jest gorąco, wrócił.
Fred.
Siedź spokojnie.
Czemu tu tak gorąco?
Duke.
WINDA
Pokaż się.
Spokojnie.
Postaw teczkę na ziemię i łapy do góry.
Jest posłuszny.
Spójrz na mnie!
Pokażę ci życie umysłu!
Spójrz na mnie.
Pokażę ci życie umysłu.
Heil Hitler.
Ależ gorąco.
Co słychać, stary?
Nie patrz tak na mnie.
To ja, Charlie.
Podobno nazywasz się Mundt. Szaleniec Mundt.
Ludzie potrafią być tacy okrutni.
Jak nie moja tusza, to osobowość.
Mówią, że wściekły ze mnie pies, ale ja się nie wściekam.
Serio.
Współczuję ludziom.
Serce mi się kraje, widząc, przez co przechodzą,
jak się szamoczą.
Rozumiem ich ból.
Współczuję im.
Staram się im pomóc.
Jezu.
Wiem, jak to jest, kiedy wszystko zaczyna się walić na głowę.
Człowiek przeżywa piekło.
Dlatego ludziom pomagam.
Chciałbym tylko, aby ktoś i mnie pomógł.
Ależ tu gorąco.
Czasami jest tak gorąco, że mam ochotę wyleźć ze skóry.
Dlaczego ja, Charlie?
- Dlaczego... - Bo nie słuchasz!
Znowu się zaczyna ztym uchem.
Pomyśl logicznie.
Myślisz, że wiesz, co to ból?
Uważasz, że zmieniłem twoje życie w piekło?
Rozejrzyj się po tej norze.
Jesteś turystąz maszyną do pisania, a ja tu mieszkam. Rozumiesz?
Przyszedłeś do mojego domu
i zacząłeś narzekać,
że za bardzo hałasuję.
Przepraszam.
Nie ma za co.
Będę obok, gdybyś mnie potrzebował.
Odwiedziłem w Nowym Jorku twoich rodziców i wujka.
Poczciwi z nich ludzie.
Co do paczki, Którą tu zostawiłem,
skłamałem. Nie jest moja.
Fink. Samuel lub Lillian Fink. 85 Fulton Street.
- Albo wujek Maury. - Rozumiem, ale nikt nie odbiera.
Może to awaria linii.
Panie Lipnick.
Pułkowniku Lipnick. Siadaj.
Powołali mnie wczoraj do Rezerwy.
- Gratuluję. - Czekam na potwierdzenie.
To z garderoby. W tym mieście o wszystko trzeba walczyć.
Biurokracja w czasie pokoju jest zrozumiała, ale w czasie wojny z Japońcami?
- Chcieliby pewnie, abym ją przeczekał. - Tak jest.
Lou przeczytał mi twój scenariusz.
Będę szczery, Huk,
to nie przejdzie.
Z całym szacunkiem, to moje najlepsze dzieło.
Nie ściemniaj mi tu.
Gdyby twoje zdanie się liczyło, zarządzałbyś wytwórnią. Ale tak nie jest.
Nie pozwolę, aby wariaci rządzili tym wariatkowem, więc uciszmy te pogłoski
- raz na zawsze. - Tak jest.
Musiałem powiedzieć Beery'emu, że wycofujemy się ztego.
A tyle mu naopowiadałem o tej wrażliwości Bartona Finka.
Co za rozczarowanie. Wally był załamany, zdruzgotany.
W sumie to Lou z nim rozmawiał, a nie ja.
- Ale tak to wyglądało. - Tak, panie pułkowniku.
Mógłbym ci wytknąć, jeden po drugim, słabe punkty twojej fabuły,
ale nie chcę obrażać twojej inteligencji. A, zresztą.
Po pierwsze, to jest film o zapasach.
Publiczność liczy na akcję, chce zobaczyć zapasy.
A nie gościa przeżywającego wewnętrzne rozterki - może poza krytykami.
Twoja fabuła na tym się opiera. Publiczność wyjdzie z kina w połowie filmu.
W ringu jest wystarczająco dużo poezji.
Weźmy "Piekielny kwadrat".
"Krew, pot i mata".
To wspaniałe filmy, o silnych facetach w trykotach.
Fizycznie i psychicznie.
A zwłaszcza fizycznie.
Wally Beery nie będzie grał w artystycznym filmie o cierpieniu.
Myślałem, że to ustaliliśmy.
- Przykro mi, jeśli pana zawiodłem. - Nie zawiodłeś mnie.
Moje życie nie zależy od tego, co tam nabazgrzesz. Zawiodłeś Bena Geislera.
Lubił cię, ufał ci. I dlatego wyleciał z roboty.
Miał dobre serce, a ty spieprzyłeś mu życie.
Chciał, abym i ciebie zwolnił, ale nie wywiniesz się tak łatwo.
Podpisałeś kontrakt. Wszystko, co napiszesz jest naszą własnością.
Twoje dzieła nie trafią na ekran,
dopóki nie dorośniesz.
Żaden z ciebie pisarz. Spisuję cię na straty.
Chciałem panu przedstawić coś pięknego.
Coś, co dotyczy nas wszystkich.
Ty arogancki dupku.
Myślisz, że jesteś jedynym pisarzem, z wrażliwością, jakiej szukam?
Mam na Kontrakcie 20 pisarzy, Którzy zrobią to lepiej od ciebie.
Ty hipokryto, ty nic nie rozumiesz.
Myślisz, że świat kręci się wokół tego, co powstanie w twojej parszywej głowie.
Zabierz go stąd, Lou.
Ale niech nie wyjeżdża z miasta. Podpisał kontrakt.
Masz być w mieście i nie pokazywać mi się na oczy.
A teraz wynoś się.
Jest wojna.
Piękny dzień.
Mówię, że mamy piękny dzień.
To prawda.
Co jestw tym pudełku?
Nie wiem.
Nie jest pana?
Nie wiem.
Jest pani bardzo piękna.
Gra pani w filmach?
Proszę sobie ze mnie nie żartować.
Polish